تغییر برای برابری در اصفهان

شروع جنبش زنان در ايران را مي‌توان مقارن با انقلاب مشروطيت دانست. انقلاب مشروطه در سال 1285 فرصتي براي زنان فراهم كرد تا به خيابان‌ها بيايند و در امور خارج از خانه و مسايل غير سنتي و غير مرسوم شركت كنند. عده‌اي از زنان از خلال فعاليتها و تلاشهاي مشروطه خواهانه و ملي گرايانه نسبت به موقعيت فرودست زنان ايراني آگاه شدند و انجمن‌ها و گروه‌هاي خاص خود را برپا كردند. شماري از مردان و زنان در نقاط مختلف كشور نارضايتي عمومي‌شان را نسبت به شرايط نا به سامان زنان در اشعار، نثرها و مقالات مطرح كردند. فعاليتهاي مربوط به حقوق زنان بصورت انتشار نشريات زنانه، شكل‌دهي سازمان‌هاي زنانه و گشايش مدارس دختران دنبال مي‌شد. همه آنها به وضعيت فرودست زنان معترض بودند ولي روشهاي آنها براي تغيير وضعيت زنان متفاوت بود. در برابر هر سه زمينه فعاليت زنان، موانع و مخالفتهاي شديدي وجود داشت. مي‌توان گفت جنبش زنان ايران در دهه 1300 و اوايل دهه 1310 با هدف دگرگوني موقعيت زنان، هويت و تعهد نسبت به اهداف اصلي از خود بروز داد. آنها در درجه اول بر حق تحصيل و سپس بر تغيير قوانين ازدواج و طلاق و پرداختن به بهداشت و پيشگيري از بيماران در ميان مادران و كودكان تأكيد داشتند.